هدف: مطالعه حال حاضر، در زمره پژوهش های بنیادین برای بررسی توانایی جداسازی اصوات گفتاری هم زمان در کودکان کم شنوا انجام گرفته است. جداسازی هم زمان، یکی از مولفه های پایه ای رویکرد تجزیه و تحلیل صحنه شنوایی یا ASA بوده و نقش مهمی در فرآیند درک گفتار داراست. در این مطالعه، پتانسیل های دیررس شنوایی کودکان کم شنوا بررسی و با پاسخ های گروه هنجار مقایسه شدند.روش بررسی: در 10 کودک هنجار و 10 کودک کم شنوای 4 تا 6 ساله (با میانگین سنی 4.95 و انحراف معیار 0.72 برای گروه هنجار و 5.05 و 70.9 برای گروه کم شنوا) که به صورت تصادفی انتخاب گردیدند، پاسخ های دیررس شنوایی یا ALRs (دامنه مجموعه P2-N1) برای دوازده جفت واکه سنتز شده ای که به طور همزمان و به صورت دوگوشی ارائه می شد، ثبت گردید. تفاوت جفت واکه های مورد نظر در فرکانس پایه آنها بود؛ به نحوی که فرکانس پایه هر یک از آنها به میزان نیم semitone از دیگری تفاوت داشت. بررسی های آماری با استفاده از آزمون T مستقل در نرم افزار SPSS نسخه 16 انجام گرفت.یافته ها: مقایسه دامنه مجموعه P2-N1 میان دو گروه هنجار و کم شنوا، نشان دهنده وجود اختلاف آماری معنادار در شماری از جفت واکه ها بود(P-value<0.05) . با بررسی دقیق تر نتایج، دامنه مجموعه P2-N1 که شاخصی از کشف تغییرات واکه ها و بازنمایی تحریکات گفتاری در دستگاه شنوایی مرکزی در شرایط نبود توجه فعال شرکت کنندگان است- در گروه کودکان کم شنوا از مقدار کمتری برخوردار بود.نتیجه گیری: پژوهش حاضر گویای اختلال جداسازی اصوات گفتاری همزمان در کودکان کم شنواست. این مطالعه، شواهدی را درباره بروز مشکلاتی در کشف ویژگی های گفتاری در مسیر پایین به بالا (مبتنی بر فرکانس پایه و تفاوت های آن) در کودکان مذکور فراهم می نماید.